( * ( إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَأَقامُوا الصَّلاةَ ) * ) . تا در دلى خوف خدا نباشد ، و در نهان و آشكار احساس مراقبت يك نيروى معنوى بر خود نكند ، و با انجام نماز كه قلب را زنده مىكند و به ياد خدا مىدارد به اين احساس درونى مدد نرساند ، انذارهاى انبياء و اولياء بىاثر خواهد بود . در آغاز كار كه انسان هيچ عقيده اى را انتخاب نكرده و ايمان نياورده اگر روح حقجويى و حقطلبى نداشته باشد و احساس مسئوليت در برابر شناخت واقعيتها نكند ، گوش به دعوت انبياء فرا نخواهد داد ، و در آيات پروردگار در جهان هستى نمىانديشد ! در جمله چهارم باز به اين حقيقت بر مىگردد كه خدا از همگان بىنياز است و مىافزايد : « هر كس پاكى و تقوى پيشه كند نتيجه اين پاكى به خود او باز مىگردد » ( * ( وَمَنْ تَزَكَّى فَإِنَّما يَتَزَكَّى لِنَفْسِه ) * ) . و سرانجام در پنجمين و آخرين جمله هشدار مىدهد كه اگر نيكان و بدان به نتائج اعمال خود در اين جهان نرسند مهم نيست چرا كه « بازگشت همگى به سوى خدا است » و سرانجام حساب همه را خواهد رسيد ! ( * ( وَإِلَى اللَّه الْمَصِيرُ ) * ) .